20 uur - Nachtblauw ‘n benefietconcert om de ingrijpende kelderwerken in de Sint-Anna-ten-Drieënkerk, waar ANNA3 haar activiteiten ontplooit, te kunnen financieren
Kabbelend klotst de kerkenkelder... ...maar niet lang meer, tenminste als het vergaren van de nodige fondsen voor de herstelling van de kelderwaterbron zo snel kan blijven gaan als het gestart is. Want ja, het benefietconcert “Nachtblauw” heeft véél aarde aan de dijk gebracht,.
Veel aarde wil zeggen: veel goed volk. Meer dan 300 kerkstoelen waren bezet die vrijdagavond, en het volk kwam van Linker- en van Rechteroever. Trouwe parochianen zaten genoeglijk naast folkliefhebbers, poëzieminnaars smolten bij het horen van een smachtende tango.
Een staalkaart Antwerps talent was bereid gevonden om er mee voor te zorgen dat we in de toekomst niet met lieslaarzen naar de kerk hoeven te komen. Heel erg bedankt, Axl, Jean, Hugo, Angelina, Katy, Peter, Roger, Will!
En als we de geluiden back-stage goed gehoord hebben, vonden jullie het ook aangenaam om een avond bij ons te gast te zijn.
Jullie zullen ook wel gevoeld hebben, dat de zaal héél content was. We kregen waar, meer dan waar voor ons geld!
Axl Peleman beet de spits af, spontaan, recht voor de raap en uit zijn groot hart. De man van de volksliekes stelde niet teleur: het volk zong. En dank zij onze Antwerpse bard hebben we een zangtalent op Linkeroever ontdekt!
Van de onverwachte solist bij “Ik wil deze nacht in de straten verdwalen” kan met recht en reden gezegd worden dat ze een ganse zaal plat kreeg...
Dan kwam Jean Bosco Safari. Hij kwam, sprak, hij zong, over solidariteit en over engagement. Een man van zijn woord: niemand in de zaal merkte dat hij een pijnlijke geblokkeerde rug had.
Hij stond er alsof er niets aan de hand was. en nodigde ons uit mee met het klotsend water van het leven naar de grote zee te zwemmen.. wie erbij was, herinnert zich hoe wij samen water waren, hoe tere eenvoudige klanken eventjes een heldere beek werden.
Hij werd gevolgd door het vrouwenkwartet van Lady Angelina. Sedert die avond heeft het werkwoord “zagen” geen negatieve bijklank meer. “Angelina” betekent “engelachtig”, en zo klonk ook de zaag die ze bespeelden. Frisse meeslepend muziek, de artistieke mist in de zaal werd ochtenddauw op tropische stranden, hun stemmen zongen over vrolijkheid en weemoed.
Nu, het was een benefiet. Dan hoopt men op cash. Die was er, onder andere dank zij Katy Too: voor deze singer-songwriter is Johnny Cash het grote voorbeeld. Van op zijn wolkje hierboven zal hij goedkeurend gegromd hebben, als hij Katy enkele nummers van haar eigen hand hoorde brengen. Gevoelig en toch sterk zong zij, het ging over dat alledaagse en toch zo uitzonderlijke ding dat liefde heet. Romantiek in een leren jasje.
Geen leren jas voor Hugo Matthysen. Losjes in zijn slobbertrui debiteerde hij ironische verhaaltjes, flitsende liedjes, humor met een scherp randje. We lachten met de stuntelige Ivanhoe en de ongrijpbare Sieglinde, we lachten met de verpieterde leraar, lachten we eigenlijk niet met onszelf, omdat we ons herkenden in de weemoedige spiegel die Hugo Matthysen ons voorhield?
Kort en krachtig kwam onze stadsdichter – nog voor één dag, ’s anderdaags zou Peter Holvoet-Hansen afscheid nemen van het stadsdichterschap - de zaal groeten en danken. Hij moet geëerd en vertroeteld worden: vanuit zijn groot hart heeft hij deze avond mogelijk gemaakt en collega’s over de streep getrokken om mee te doen.
Een echte dichter is hij: die brengt mensen van verschillende overtuigingen, belijdenissen, leeftijd, dichter bij elkaar, zodat ze tot hun verbazing ontdekken: jij bent er een zoals ik...
De avond werd afgesloten door Will Ferdy. De oude meester stak de zaal in zijn zak. Dat was vakmanschap en dat was oprechtheid die het hoorbaar stil deden worden. Hij heeft op Linkeroever gewoond, hij is nog steeds “een van ons”, hij betekent zeer veel voor Vlaanderen, als zanger en als eerlijk mens. De staande ovatie sprak boekdelen, “Christine” als toegift was de kers op de taart.
En al dit artistiek geweld werd helder en dynamisch gepresenteerd door die andere dichter, Roger Nupie. Bescheiden richtte hij de aandacht op de andere artiesten, hem zou ik nog wel eens willen horen, met eigen werk. Zonder hem zou de avond niet geworden zijn wat hij was: een aangename, interessante duik in verschillende muzikale stromen, gevarieerd en meeslepend (<fotoboek>).
Bedankt, jullie artiesten, die zo belangloos een steentje hebben bijgedragen om een kerk – een kerk! in deze tijden... - recht te houden. Wij hopen dat we kunnen blijven tonen dat deze kerk een open huis is, dat niet alleen op waterdichte funderingen maar vooral op eerlijkheid en bescheidenheid gebouwd is.
Bedankt ook, al die wroeters achter de schermen, druk in de weer met belichting, geluid, tappen tijdens de pauze, catering, bloemen, al dat werk voor en na.
Bedankt, Linkerwoofer, DEE licht en geluid, Wereldwinkel, slager Van Raemdonck, bloemen Waterhoen, kopieercentrum Copy Copy, district Antwerpen, Taartenhuis, alle bekende en onbekende weldoeners.
Bedankt ook, publiek, opgekomen van heinde en verre. De hemel op aarde, het zijn misschien grote woorden. Maar dat blauw, dat onze kerk in andere sferen toverde, is dat niet de kleur van de hemel die zich in het water weerspiegelt?
Marc Tassier